Wat is een gedecentraliseerde applicatie (dApp)?

Een gedecentraliseerde applicatie (dApp) is een door de community beheerde softwareapplicatie die draait op een gedistribueerd netwerk. 

DApps lijken op traditionele apps, met enkele belangrijke verschillen. In tegenstelling tot traditionele bedrijven die applicaties hosten, zoals Alphabet, Snap Inc. of Meta, worden dApps doorgaans onderhouden en gehost door een meer gedistribueerd netwerk van deelnemers.

dApps verbinden hun gebruikers rechtstreeks met elkaar met behulp van blockchaintechnologie en smart contracts. Deze innovaties hebben dApps in staat gesteld de rol van een intermediair bedrijf te vervangen door regels computercode. Deze computercode die de dApp aandrijft, is configureerbaar voor verschillende gebruiksscenario's en openbaar beschikbaar voor iedereen met een internetverbinding.

Applicaties zijn een integraal onderdeel geworden van het dagelijkse digitale leven van mensen, van het bestellen van taxi's tot het volgen van pakketten en het boeken van theaterkaartjes. Hoewel deze diensten handig zijn, hebben de traditionele applicaties die we op onze smartphones en andere apparaten gebruiken veel fundamentele nadelen:

• Apps worden gemaakt en beheerd door gecentraliseerde, winstgedreven bedrijven. Deze bedrijven brengen doorgaans kosten in rekening of oogsten de persoonlijke gegevens van hun gebruikers om inkomsten te genereren (zoals veel e-commerce- of sociale netwerksites).
• Sommige apps zijn alleen beschikbaar voor gebruikers in bepaalde landen of regio's.
• Bedrijven kunnen gebruikers zonder waarschuwing uit apps verwijderen of hun accounts bevriezen.
• Bedrijven vereisen vaak dat hun gebruikers persoonlijke informatie, zoals e-mailadressen, mobiele telefoonnummers, bankgegevens, enz. indienen om accounts aan te maken. 
• Gebruikers moeten volledig vertrouwen op de bedrijven achter de apps om hun persoonlijke gegevens en gevoelige informatie correct te beveiligen en te beheren.

dApps zijn ontstaan als een peer-to-peer alternatief voor standaardapplicaties, die vrij zijn van de inmenging van intermediaire bedrijven. dApp-gebruikers bieden en accepteren diensten rechtstreeks van elkaar aan en van elkaar — wat vaak betekent dat er geen commissiekosten, geen maandelijkse kosten en geen gegevensverzameling nodig zijn om een dienst uit te voeren.

Bovendien zijn de meeste dApps gratis te gebruiken, wereldwijd beschikbaar en censuurbestendig.

Tot slot spelen dApp-gebruikers zelf vaak een belangrijke rol bij het handhaven van de veiligheid van het netwerk door hun eigen node te draaien. Ze kunnen ook betrokken zijn bij het bestuur van het protocol en de toekomstige strategische richting van het project bepalen.

Om gedecentraliseerde applicaties autonoom te laten werken, hebben ze logica-gestuurde regels nodig om basisfuncties van de app uit te voeren.

Stel dat een ontwikkelaar een dApp wilde maken die precies zo werkte als Uber, Lyft of een andere ride-hailing-applicatie. Een belangrijke app-functie zou zijn om een chauffeur autonoom te verbinden met een passagier zodra beide partijen akkoord gaan met de ritprijs.

De app zou ook een transparant systeem nodig hebben om transacties en interacties van mensen vast te leggen. Om echt gedecentraliseerd te zijn, zou iedereen ter wereld de interacties die de dApp faciliteert, moeten kunnen controleren. 

Bovendien zou de dApp een soort elektronische betalingsoptie nodig hebben die via een peer-to-peer netwerk zou werken. 

Verder zou dit netwerk niet vereisen dat gebruikers hun persoonlijke informatie indienen, aangezien persoonlijke informatie kan worden verborgen met behulp van cryptografie. 

Ten slotte, aangezien de dApp zou worden uitgebracht zonder dat een bedrijf er toezicht op hield, zou de infrastructuur open-source moeten zijn. Open-sourcecode zou ontwikkelaars uit de community van de app in staat stellen om na de lancering verbeteringen aan het protocol aan te brengen.

Vier kerncomponenten komen samen om de doelen van de dApp te bereiken:
 

1. Smart contracts

2. Blockchaintechnologie

3. Cryptocurrency

4. Oracle
    

Smart contracts zijn computergebaseerde code die ontwikkelaars kunnen schrijven om een verscheidenheid aan functies af te dwingen en uit te voeren. Smart contracts gebruiken vooraf gedefinieerde regels om acties automatisch uit te voeren.

Terugkerend naar het voorbeeld van de ritdienst, kan een smart contract worden ingesteld om een auto naar uw locatie te sturen, alleen nadat het smart contract automatisch heeft geverifieerd dat u voldoende geld heeft om de rit te betalen. Het smart contract kan ook worden geprogrammeerd om te weten dat als u een rit aanvraagt voor zes personen, het een voertuig moet sturen met voldoende zitplaatsen voor uw groep.

Het smart contract kan dit alles bereiken op basis van de erin geprogrammeerde regels, in plaats van te vertrouwen op het oordeel van een enkel individu.

Dit is waarom velen smart contracts beschouwen als een gedecentraliseerde manier om bedrijfslogica uit te voeren. Het is ook waarom smart contracts vaak worden vergeleken met verkoopautomaten. Bij verkoopautomaten geldt: als u voldoende geld invoert en u maakt een keuze, dan ontvangt u het geselecteerde artikel. 

Eenmaal geprogrammeerd en geïmplementeerd, vereisen smart contracts (net als verkoopautomaten) geen tussenpersoon om hun regels uit te voeren. Het zijn 'trustless' mechanismen die ontwikkelaars kunnen gebruiken om menselijke tussenpersonen te verwijderen uit de uitvoering van overeenkomsten, waardoor ze perfect zijn voor autonome platforms. Ondanks de afwezigheid van menselijke betrokkenheid bij de uitvoering van overeenkomsten, kunnen geautoriseerde ontwikkelaars nog steeds periodieke technische updates uitvoeren om de applicatie veilig en interoperabel te houden met andere platforms.

Blockchaintechnologie is een type transparante, gedistribueerde database van informatie die dient als de onderliggende technologie achter het Bitcoin-protocol en verschillende andere typen cryptocurrencies. De blockchain van Bitcoin volgt transacties van zijn eigen cryptocurrency, maar andere blockchainnetwerken zoals Cardano, Solana en Polkadot kunnen allerlei andere informatie dan transacties volgen.

Traditioneel beheert een enkel bedrijf, zoals een bank, een centraal grootboek van transacties, accountinformatie en andere gegevens. Een blockchain daarentegen vertrouwt op een wereldwijd netwerk van vrijwillige deelnemers, 'nodes' genaamd.

Iedereen met een internetverbinding kan een node worden en helpen een blockchainnetwerk te beheren. Dit vermogen voor iedereen om deel te nemen aan het onderhouden van informatie is wat blockchains een van hun bepalende kenmerken van decentralisatie geeft. De blockchain zelf helpt de overeenstemming over de geldigheid van informatie die op elk van deze nodes is opgeslagen te handhaven dankzij een speciale functie genaamd een consensusmechanisme.

Blockchainnetwerken stellen gebruikers in staat een zekere mate van anonimiteit te behouden bij het uitvoeren van transacties. Dit komt doordat taken worden uitgevoerd via cryptografisch gegenereerde adressen, bekend als een publieke sleutel.

Er zijn geen persoonlijke gegevens vereist om u aan te melden — dApp-gebruikers hoeven alleen hun crypto wallet-sleutels te verbinden, wat een reeks willekeurig gegenereerde letters en cijfers is, een alfanumerieke code genaamd. Als u meer wilt weten over de cryptografie die cryptocurrencies aandrijft, kunt u ons artikel lezen: Hoe gebruiken cryptocurrencies cryptografie?

Een van de grootste voordelen van blockchain-grootboeken is hun onveranderlijkheid, wat betekent dat zodra geverifieerde gegevens aan het grootboek zijn toegevoegd, deze niet kunnen worden gewijzigd — alleen bijgewerkt. Informatie die op de blockchain wordt gepubliceerd, is ook censuurbestendig en openbaar beschikbaar voor iedereen met een internetverbinding.

Ten slotte, in plaats van één kopie op een enkele server te bewaren, wordt informatie die op een blockchain is opgeslagen gekopieerd en gedistribueerd naar alle deelnemers in het netwerk. Deze functie elimineert elk single point of failure en maakt blockchainnetwerken moeilijk te compromitteren — vooral naarmate het netwerk groeit.

Cryptocurrency biedt een middel om waarde op een peer-to-peer manier over te dragen met behulp van een blockchainnetwerk. Deze niet-fysieke tokens kunnen worden gekocht via een platform zoals Kraken, verdiend met cryptomining, of opgenomen bij cryptocurrency-geldautomaten. Beleggers bewaren hun cryptocurrencies in een persoonlijke digitale rekening, een cryptocurrency-wallet genaamd. 

Binnen dApps kunnen cryptocurrencies betalingen faciliteren voor zaken als het kopen van diensten of goederen. Als alternatief kunnen ze houders ook in staat stellen deel te nemen aan on-chain governance.

Governance-tokens verlenen houders stemrecht over hoe een dApp wordt beheerd en ontwikkeld. Hoe meer governance-tokens een persoon heeft, hoe meer gewicht ze in het stemproces dragen.

De meeste dApps hebben externe gegevens nodig om correct te functioneren. Immers, niet alle informatie die blockchains bijhouden, is daadwerkelijk afkomstig van de blockchain zelf.

Een gedecentraliseerde voorspellingsmarkt, zoals Augur, zal bijvoorbeeld nauwkeurige, live informatie van niet-blockchain-gebaseerde bronnen moeten halen om weddenschappen af te wikkelen. Om deze gegevens te verkrijgen zonder afhankelijk te zijn van één enkele entiteit, gebruiken blockchains een geautomatiseerde dienst genaamd een "oracle". 

Oracles zoals Chainlink en Band Protocol voeren gegevens rechtstreeks naar dApps via een API in plaats van een enkele derde partij. Dit maakt het mogelijk om gegevens van niet-blockchain-bronnen op een betrouwbare, maar nog steeds gedecentraliseerde manier in dApps te brengen.

DApps gebruiken deze gegevens om voorwaarden te creëren en te voldoen die in smart contracts zijn geprogrammeerd, waardoor de bruikbaarheid van gedecentraliseerde applicaties aanzienlijk wordt uitgebreid.

Ontwikkelaars kunnen dApps creëren om een breed scala aan diensten aan te bieden, van online marktplaatsen zoals Origin tot videostreamingplatforms zoals Livepeer. Elke bestaande applicatie kan in principe worden omgevormd tot een autonome, peer-to-peer gedreven dApp.

De belangrijkste use case voor dApps is het elimineren van afhankelijkheden van gecentraliseerde, monopolistische applicaties. Traditionele apps brengen vaak verborgen kosten in rekening en nemen grote delen van de inkomsten van hun gebruikers.

Stel je voor dat een aantal Airbnb-hosts een gedecentraliseerde applicatie voor kamerverhuur wilden ontwikkelen. Het doel van deze dApp zou zijn om hun afhankelijkheid van één enkel bedrijf te verminderen om kamerverhuurders met kamerzoekers te matchen, terwijl ze ook meer van hun winst zouden kunnen behouden. Het enige wat ze hoefden te doen, was geld samenleggen en een gerenommeerd team van ontwikkelaars zoeken om de dApp te bouwen.

Eenmaal gelanceerd, zou de dApp autonoom draaien, waardoor tussenliggende kosten worden geëlimineerd en hosts rechtstreeks contact kunnen maken met hun klanten. Nadat gebruikers hun web3-wallet hebben verbonden, kan interactie met dit soort dApp net zo eenvoudig zijn als het gebruik van een traditionele website of online dienst.

dApps kunnen ook diensten stroomlijnen die traditioneel tijdrovend zijn vanwege menselijke betrokkenheid. Denk aan diensten zoals levensverzekeringen. In plaats van weken te wachten op een uitbetaling, zou een smart contract kunnen worden geprogrammeerd om onmiddellijk geld vrij te geven zodra een overlijdensakte is ingediend en geverifieerd.

In de afgelopen jaren heeft de vooruitgang van dApps geleid tot de creatie van de gedecentraliseerde financiële (DeFi) sector. Deze term verwijst naar een ecosysteem van dApps die een reeks peer-to-peer financiële diensten bieden, waaronder het ruilen van tokens, uitlenen, lenen en verzekeren.

Deze autonome applicaties stellen iedereen in staat om effectief hun eigen bank te worden. Mensen kunnen hun eigen activa uitlenen aan een wereldwijde pool van handelaren en leners, en daarvoor rente ontvangen. Deze financiële diensten, waaronder Uniswap, Curve, Aave en andere, worden afgedwongen door geautomatiseerde smart contracts, wat betekent dat gebruikers geen vertrouwen hoeven te stellen in tegenpartijen om hun verplichtingen na te komen.

Om een DeFi-lening af te sluiten, moet een gebruiker voldoende onderpand storten op een specifiek crypto-walletadres. Deze fondsen worden uitsluitend gecontroleerd door het smart contract, dat de lener onmiddellijk terugbetaalt als de lener in gebreke blijft met zijn leningafbetalingen.

Deze functionaliteit biedt volledige bescherming en zekerheid voor de lener en betekent dat ze vol vertrouwen zaken kunnen doen met iedereen ter wereld. Voor leners kunnen ze toegang krijgen tot kapitaal zonder een kredietwaardigheid of uitgebreide documentatie nodig te hebben. Dit voordeel is van vitaal belang voor burgers zonder bankrekening in ontwikkelingslanden die anders geen toegang zouden hebben tot financiële diensten.

Nu u alles hebt geleerd over gedecentraliseerde applicaties, bent u klaar voor de volgende stap in uw cryptoreis? Klik op de onderstaande knop om vandaag nog gedecentraliseerde applicatietokens te kopen op Kraken!